Saklı Hazine

sevdim seni..

2011-10-05T10:36:00.000-07:00

Elimin içinde tutup,sımsıkı kapadım parmaklarımı....
İyisi de vardı kötüsü de!Gerçi sana dair her şey iyiydi,güzeldi,mükemmeldi.
Hiç sahip olamayacağım sıcaklığın,gülüşün,bakışların ve kokundu,ellerimin arasında sakladığım.
Kimselere açamadığım gizli yaramdın!Çoğu zaman kendime bile açamazdım...
Sakınırdım,kıskanırdım!
Kimseye söyleme ama aslında korkardım!
Senden,sana dair her şeyden mahrum kalmaktan korkardım!
Ama yinede her şeye inat delice severdim.Öyle bir sevgiydi ki bu;ne kimseye anlatılabilecek nede sana göstere bilecek.
Hani insanı ayakta tutan tek şey kalptir ya!O atmazsa,kan pompalanmazsa insan ölür,yaşayamaz
İşte benimki de öyle!
Tek fark ne biliyor musun sevdiğim?
İnsanı yaşatan kalp,beni yaşatan ise sendin!
Beni ayakta tutan senin varlığın ve damarlarımda dolaşan ise sadece sevgin.
Sen bilmesen de anlamasan da aslında ben senden ibarettim...
Şaka değil gerçek,inan buna!
Yoksa!Yoksa çeker miydim bunca eziyeti,acıyı,göz yaşını.
Yoksa izin verir miydim hayatımdan herkesi def edip,yolcularken senin kalmanı?
Benim olmayan yarim!
Sevdiğim!
Kıymetlim!
Hayallerim,umutlarım,dünüm,bugünüm,yarınım!
Ben seni nedensiz,sebepsiz sevdim...
Sorma sorularını,arama cevaplarını!
Eyer!
Eyer;inanmazsan,öğrenmek istersen,
Al eline silahı,çek vur beni alnımın tam ortasından!
Tek bir kirpik tanesi dahi kıpırdarsa yalandır!Yalandır sana dair,bana dair her şey...
Ama kızma benim nazlı yarim!
Tek bir damla yaş akar,
Oda bu hayatta seni bir başına bırakıp gittiğim içindir.
Yoksa senin elinden gelecek ölüm bile bana sunulan en büyük cennettir!
İşte!
İşte ben böyle sevdim seni...

Kim miydim?

2011-09-26T11:24:00.000-07:00

Yemyeşildim.Kıskanırdı herkes beni.Hele yağmur yağdığı zaman o su taneciklerinin damarlarımın arasında akıp gitmesi ayrı bir özellik taşırdı.Müziğin derinliklerine kendini kaptırmış,aşkla dans eden dansçı gibi;bütün damarlarımda ayrı bir edayla dolaşır ve akar giderdi.Güneşin en güzel,aydınlık hali üzerime doğduğu zaman her zamankinden daha güzel,canlı ve aydınlık dolu neşeyle süzülürdüm.

Sonra ince bir hastalığa yakalandım.Tedavisi yoktu!Zamanla bütün olduğum dalımdan yavaş yavaş ayırmaya başladı.Solmaya başladım.Eskisi gibi güzelliğim,canlılığım kalmamıştım.Herkesin imrendiği ben şimdi kimsenin umrunda bile değildim.Zayıfladım.Eski gücüm yoktu artık.Rüzgara doğru dimdik duran ben şimdi kokar,ürperir olmuştum.

O gün geldi.Yemyeşil rengim yerini sapsarı bir hale bırakmıştı.Damarlarımın gücü buruş,güçsüz hale döndü.Eskisi gibi rüzgara kafa tutamaz oldum.Her esen yelde biraz daha dalımdan kopar oldum.Sonra bir gün;o çok sevdiğim dalımdan kopup yere düştüm.

Sonra ne mi o oldu!Beni hastalığa düşüren o hastalık üzerime basıp geçti.Arakasına bile bakmadan gitti...İnce hastalığım ne miydi?

Aşk'tı...

Zor Olucak Biliyorum

2011-06-26T10:45:00.000-07:00

Aşk...
Asırlara destan olmuş,bütün kudretle peşinden koşup direktiğimiz,bedenimizi esir alan ve daha nice yaşanmışlıklara sebep olan duygu!Sahip olup heycanını tadmak istediğimiz,kah mutluluktan havalar uçuran,güldüren kah acıdan diri diri mezara gömen,ağlatan;hayatın iki yüzünü de aynı anda görmemizi sağlayan esaretlik.
İki kişiydik!Farklı zamanda,farklı yerlerde,farklı kişilerle yaşadık hikayemizi.Yarım kalmıştı.Denize bakan balkonda oturmuş öylece etrafı izliyorduk.Bir ara gökyüzünde ki yıldızları izleyip,sonra ona döndüm.Öylece durmuş bakıyordu.Gözleri dolmuştu.Bir kaç gündür yaşanlardan sonra adını koyamadığımız bir ilişkinin içerisindeydik ve bu durum onu fazlasıyla zor duruma sokmuştu.Anlaşılmıcak gibi değildi.Çünkü aynı şeyleri bende yaşıyordum.Her şey ortadaydı ama adı yoktu yada biz tanımlayamıyorduk..
Başımı tekrar gökyüzüne kaldırıp,en parlak olan yıldıza ve yanında ki sönük olan yıldıza bakıyordum...

-Aşk...Ne tuaf bir duygu!Beynini,kalbini,bütün bedenini esir almakla yetinmeyip birde geçmişe esir hale getirip,şuanı yaşamana engel olur,geleceğinide yok eder.Bir çift göze bütün ömrün boyunca bağlı kalırsın..

Başını çevirip beni izleme,ne dediklerime anlam vermeye çalışıyordu.Sessizce dinlemeye devam ediyordu,hiç bir tepki vermeden,pür dikkat bana odaklanmıştı.

-Gerçi hayatta ondan yana kalmıyor!En güçsüz,zayıf anında onu karşına çıkarır ve senden düşünmeni ister.Çünkü tercih yapmak zorundasındır.Karar veremezsin!Ne geçmişine git diyebilirsin nede şuanda yaşadığın zamana kal diyebilirsin..

İkimizde tercih yapmak zorundaydık.Anlamıştı;ne durumda olduğunu anladığımı ve benim de aynı durumda olduğumu.Kafamı çevirip gözlerinin içine baktım.Yaşlarla doluydu.Dokunsan;hınçır bir rüzgar gibi esip her şeyi dağıtıcak,içindeki bütün öfkeyi kusucak ve ailesini kaybeden çocuk gibi bütün gece bir köşeye sinip ağlıyacaktı.Dokunamadım...Çünkü insanın o anda isteyeceği en son şey acımayla bakan gözler,şefkat ve bir omuzdu.Öylece gözlerine kilitlenmiş,ona bakıyordum.Tek bir çıt bile çıkarmadan gözlerime bakmaya devam ediyordu.

-Zor biliyorum!Hayatta,aşkta hayatın boyunca pek yüzüne gülmez.Ne geçmişini ardında bırakmak istersin nede yanında olana tek bir kelime edebilirsin.Ama geleceğin senden bir tercih bekliyor...
-...
-Yaşananlar yaşandı yerde kalır.Sorulucak olan soruların,verilecek olan cevapların hiç bir anlamı yok.Çünkü kalp çoğu zaman içinde yaşadıklarını dilin telafuz etmesine izin vermez.Olduğun durumdan aksisini söylemesini ister,karşısındakinin de öle kabul etmesini.Geçmişin için geleceğini yok sayma,şuanki yaşamınıda yaşamıyormuş gibi farzetme.Ne olursan ol,ne durumda olursan ol,kalbin kime ait olursa olsun şuanı yaşıyorsun.Yok sayamazsın.
Kalbin hala atarken,bedeninin kimin yanında olduğunun önemi yok.Ruhun,beynin,kalbin doğru olanı sana gösterir.Sadece onlara kulak vermeyi bil!

Hala tepki vermiyordu.Sadece gözlerinden yaşlar damlamaya başladı...

-Geleceğin seni bekliyor!Ya geçmişin yanında olucak yada şuanın...Tercih senin.

Birbirimize bakmaya devam ediyorduk.Kafamı çevirip,oturdum yerden kalktım.Tam içeri giricekken,

-Dur!Şey...
-Tercihin ne olursa olsun,hep yanında olduğumu bil...

Gerçek Olan Hangisi

2011-03-03T10:14:00.000-08:00

İnsan geçmişin üstüne gelecek kurup yaşayamazmış!Bunu öğrendim sen yokken...Acı verdi,canımı yaktı ama öğretti.Hayat bu değil mi?Öğrenmek istediğin her şeyin en açık ve buruk halini gösteren zaman dilimi...Geçer gider.Yapabileceğin bir şey yoktur sadece bakakalırsın.

En azından benim düşündüklerim buydu.Öğrene bildiğim yada öğrendiğimi zannedip de,bunca zaman kendimi kandırdım.Bilmiyorum...
Ben ona bildiğim sandığım gerçeği söylerken o bana:
-''Geçmişin olmadan hiç bir geleceğin olmaz.Geçmişin üzerine geleceğini kurar ve yaşarsın'' dedi...

Doğru mu?Yani benim doğru bildiğim yanlış mı?O mu haklıydı ben mi?Kendimi mi kandırmıştım ben!

Ona kızmak için olmayan bir sebep,hayatımı düzene girmesini isterken bir engel ve yılların getirdiklerini kendi içim de ağırlığını hafifletmek için var olmasını istediğin bir ... bir,bir....

Siz biliyor musunuz?Doğru olan hangisi?
''İnsan geçmişinin üstüne gelecek kurup yaşayamaz mı?'' yoksa
''İnsan geçmişinin üstüne gelecek kurup,gayet te güzel yaşayabilir mi?''

BÜTÜNLEŞEN DUYGULAR.........

2011-02-07T14:03:00.000-08:00

İğrenç insanların;iki yüzlülükleri,kahpelikleri,adalet diye tanıttıkları adaletsizlikleri vardı...Kendi sundukları oyunları kendi kılıflarına uydurmuşlardı.Seyircilerin müdahale etme hakkı yoktu!Sadece çaresizce izlemekle yetiniyorlardı. Çünkü;kendi düşüncelerinde onlara ait bir dünya kurmuşlardı yada gördüklerini görmek istemediklerinden,hayallerinin hüsranla sonuçlanmamasından dolayı öyle kabul etmek istemişlerdi...

Benim dünyam da bu oyunların içinde küçük bir senaryoydu.Önceleri seyirci olarak izlemekle yetiniyordum.Bu küçük senaryonun baş kahramanı olacağımı tahmin bile edemezdim.Masumane gülüşlerinin,saf görüntüsünün,deli gibi sevgisinin,göz yaşlarının altında acımasızca oynanan oyunun bir parçası olduğumu;ezilen gururumun,yıkılan dünyamın farkında olmadan melek yüzlü şeytana,hiç düşünmeden dokunulmamış duygularımı sunmuştum.
Bu küçük senaryonun içinde oynanan oyunun aslında pek fazla değeri yoktu!Önemli olan yıkılan dünyam değildi.Çünkü her şeye rağmen o dünyamı tekrar kurmaya ve ona inat yasamaya hakkım vardı.Asıl önemli olan;namuslu gözüken kahpenin benden başka kahramanlarında;gerçek yüzünü göstermeden,tek varlıkları olan el değmemiş duygularını,ezmesi!..Kendi dünyasın da,kendi oyununu sadece kendini düşünerek bencilce sunmaya devam ediyor olması...

İlk başlarda kaybeden biz olabiliriz veya öle gözüküyor da olabiliriz.Fakat hiç düşünülmeden,farkına varılmayan küçük bir istisna var.Ezilen gururumuz olabilir ama kaybetmediğimiz ve ezilmesine müsaade etmediğimiz onurumuz,umutlarımız,hayallerimiz ve tamamen yitirmediğimiz duygularımız var,bütün senaryoların içinde saklı olan gizli kahramanların her zaman başı dik yürüyebildikleri bir yolları da var...

Bu denli aşağılıkkk olan insanların kaybedebildikleri çok şey var.Evet!Acaba kazandıkları,suratlarına tükürülen tükürükten başka ne var?Aslında suratlarına tükürülen insanların azda olsa gururu vardır.Bu karaktersizlerin hiç bir şeye sahip olmadıkları gibi bir tükürüğün bile suratların da hiç bir değer ifade etmeyeceği apaçık ortada değil mi?

Bir Gün

2011-01-04T07:17:00.000-08:00

Ey Şanssss!!!

Saklandığın yerden bir gün çıkıp;uzaktan da olsa bir el salla,göz kırp,işaret yap,bir şeyler söyle ama uzaktansa olsa bir şekil de hayat çizgimin kenarından,kısa süreliğine de olsa bir geç,bir gözük olur mu?

Mesela bugün,yarın,diğer gün,bir sonra ki,daha sonra ki gün ama bir gün muhakkak gözük bir yerlerden...

...Yarım Kalan Yarınlarımız...

2010-12-29T12:09:00.000-08:00

4 ay 11 gün 8 saat 58 dakika geçti.Geçerli bir sebebi olmadan bitti...Yeni başlamıştık hikayemize.Paylaşıp,anlatabileceğimiz daha çok hayallerimiz,yarınlarımız,umutlarımız vardı!

Önceleri seni görebilmek,sarılabilmek,kokunu içime çekebilmek için yumardım gözlerimi!Her kalktım rüyadan;içim biraz daha buruk,hayallerim biraz daha dağılmış ve özlemim bin kat daha artmış bir şekilde kalkardım.Ama yine de seni görebilmenin huzuru kaplardı bütün bedenimi!Sonraları acı vermeye başladı,baş edemez acı ve özlemle karşılaştım.Korktum geceleri gözlerimi yumup,rüyalarına dalmaya.Uyuma rolleri yaptım,sabahlara kadar bir o yana bir bu yana dönüp durdum.Yine ağlayarak uyandım.Seni her gördüm rüyada.Ama bu sefer özlemin,acının,öfkenin,yanlızlığın birikmiş haykırışlarını savuruyordum etrafa!

Girme rüyalarıma diye;her gece yalvardım Allah'a...Biraz zaman geçti görmedim,şimdi yine başladı.Her gece yine seni görüp,hasretinle başlıyorum günlerime.Bastırmaya çalışıyorum,hükmetmeye çalışıyorum.Bilmiyorum ne kadar başarılıyım ama savaşıyorum...

Ne sana gel diyebiliyorum,nede gelme.İnce bir çizginin ortasında kimsesiz kala kaldım.Kaybetmeye çalıştım bir umut,ufacık bir umut işte kalbime savaş ilan ediyor...

Yine de,yine de...Neyse!
Bizim hikayemiz biteli;bugün 4 ay 11 gün 9 saat 6 dakika oldu...

Görülmez Kahramanlar

2010-12-19T08:41:00.000-08:00

Farklı zamanların aynı kahramanlarıyız.Sen kendi hikayenin,bense kendi hikayemin baş rolünde belki de fark edilmeyen figüran rolünde oynuyoruz....

Olumlu yada olumsuz bütün davalarda yargılanıyoruz.Neden,niçinler yok,sebeplerin önemi yok sadece infaz var.Kendimiz dışında yetmeye çalıştığımız bütün davalarda müebbet hapis yada idamla sonuçlanıyor.Dönüp geriye bakamıyoruz sadece kaybettiklerimizin yanı sıra aldığımız cezanın nedenini bilmeden yediğimiz hükme üzülüp,kendimizi kahrediyoruz.Önem verdiklerimizin listesini tutmaya kalksak belki sayfalar yetmez belki de tek bir sayfaya bile sığmaz.Çabalarımız,emeklerimiz,gözyaşlarımız bir hiç misali kaybolur gider.

Unuttuğumuz,bize asıl lazım olan benliğimiz ise onca oyunun içinde bir kere bile olsa öne çıkmaz.Düşünülmez,akıla gelmez...O korkumuzla yüzleşmeye kalktığımız da,geriye dönüp bakma istediğimiz zaman yüzleşiriz asıl acı olanla.

Kendimiz,hayalimiz,başkaları için ertelediğimiz hayatımız bir gün çıkar karşımıza...İşte o an farkına varırız.Asıl acı olanın ne olduğunu ve kaybettiklerimizin geri gelmeyeceğini.Ertelediğimiz hayatımızın sonuna geldiğimizin...

Peki şimdi ne yapmak gerek!Acı tebessümle gözlerimizi sonsuzluğa kapamak mı? yoksa aslında var olmayanların olması için çabaladığımız zamana acımak mı? ya da sonucu değişmeyecek davaların yeniden yargılanmasını sağlamak mı?

Sen bütün yolları denedin ve sonuç ortada!Hala yargılanıyorsun ama aldığın hükümler aynı.Fark edilmeyen rolünle sonsuzluğa giden yolculuğun kalktığı vapurunu bekliyorsun...Anlaşılmadan,emeklerinin az da olsa bir karşılığını görmeden,kendi hayatının bir hiç için yok olduğunu fark ettiğin halde sadece mutlu olsunlar diyerek bekliyorsun...O küçücük,masum gözlerden dökülen gözyaşları da cabası...

Tek kazandığın yanın da bir tekçe ben olmam.Sen kendi oyununun perdelerini kapattığın zaman tebrik etmeye gelecek bir ben varım!

Benim oyunumun perdelerini kapattığım zaman kim olacak...Ben seni her oyunda hatırlatacağım da ya beni kim hatırlayacak....

Dediğin gibi bizim bizden başka kimsemiz yok!Biz bir bütünüz.

18.08

2010-11-27T14:21:00.000-08:00

İnsan ölüm pençesindeyken yaşadıkları gözünün önünden film gibi geçer sanırdım.Ama öyle değilmiş...Bugün kesin ve kesin anladım.

Yaşadığımız o kısacak yada o kısacık zaman da çok şeyler var ya hani!İşte.İşte onlar geldi gözümün önüne...Her şeyi tekrar tekrar yaşadım.Gözlerim dolu,kalbim buruk suratım da hüzün ve mutluluk karışımı bir tebessüm...Her anı tekrar tekrar.Hiç bir detayı kaçırmadan...

Ne kadar yorulsam da,güçsüz kalsam da...Neyse sen artık sadece geçmişime ait bir çizgisin!Ötesi değil....

Hayal Adası

2010-11-24T09:50:00.000-08:00

Yarım hikayelerin,gözyaşlarının,hüzünlerin,umutların azıldığı,gücün yok olmaya ramak kaldığı yerlerden geldim...
Aşk ucuz değildi.İmkansız da!Belki de inanılmak istenen ama hiç sahip olunamayan mutlulukların diyarıydı.Belli bir adı yoktu.Başlıksız hikayeler gibiydi.Kendi hikayene,yaşanmışlıklarına,gördüklerine göre sen belirler din.Herkes farklı sunardı.Kimin kaçtığı,kimin görmek istediği,kimin ise önerilerle geldiği bir dünya idi.

Basit ama büyüleyen süslerle çevrili.Ağaçlar,güzellik konusunda birbiriyle yarışan çiçekler,deniz ve yeşilliğin karışık oldu tarif edilmez bir koku ve sizi tüm sıcaklığıyla kucaklayan kuş cıvıltıları karşılıyor.Her köşede,kendi halinde insanlar.Sanki hep oradaymışsınız gibi,hafif bir tebessümle: ''-HOŞ GELDİN! '' der.

Güneş batmaya başladığı anda herkes koşturmaya başlar.Karanlık tamamen çöküp,dalga seslerinin tam duyulmaya başlandığı anda ateş yakılır.İnsanlar ateşin başına toplanmaya başlar.Hepsinin elinde mutlaka bir şeyler vardır.Hiç kaybetmek istemedikleri o heyecanlı bakışlarla gelmeni beklerler.Köşen hazırdır!Yavaş adımlarla,anlam veremediğin ama kendine mani olamadan attığın gülücüklerle ilerliyorsunuz.Yerinize oturursunuz!Bazen uzun bazense kısa süren sessizlik sonun da bozulur.İlk defa gördüğün yüzlerden herhangi biri başlar anlatmaya.Hiç kimse yargılamadan,yüz ifadesini değiştirmeden,kafasını sallamadan kısacası hiç bir vücut hareketi bulundurmadan,lafını kesmeden öylece dinlerler.Şaşırır kalırsın.Anlatılanların şokuna mı uğrarsın yoksa kimsenin tepki vermeden dinlemesinin hayretliği midir?Anlam veremezsin ama tepki de veremezsin.Sen şaşkınlığı üstünden atana kadar bütün hikayeler anlatılmış,bütün gerçekliğiyle sunulmuş ve sıra sendedir.

Baskı yoktur.Tercih senindir.Hiç bir şekilde,hiç bir şeyle yargılanmazsın.İster şimdi istersen daha sonra anlatırsın.Kimi hemen kurtulmak için anlatır kimi ise hala hazmedemediğinden zaman geçmesini bekler.Burada her şey bambaşkadır.Etrafımızda gördüğümüz tüm kötülük,olumsuzluklardan,kahpelikler den,vicdansızlıklar dan,yargılamalardan,suçluluklar dan,şerefsizlikler den tamamen uzaktır.Sadece ve sadece dinlenirsin.İnsan olduğunu,bay/bayan olduğunu hissedersin,önemli olduğunu,değer verildiğini,bastırmaya çalıştığın o güzel duyguların aslında her şeyden üstün olduğunu fark edersin..

İlk gün geldiğin gibi dönersin.Vedalaşma,güle güle,hoşça kal,yine bekleriz gibi laflar söylenmez.Son gece toplanılır ve tek bir şey denilir:
-Seni uğurlamayacağız!Çünkü bura senin evin istedin zaman gelirsin.Sen kendi evine kapıyı kendin açarak geldin ve giderken de kapıyı sen kapayıp gideceksin.Tek bir şey yapmayacaksın.Giderken arkana bakmayacaksın!Eyer arkana bakarsan;bizle vedalaşmış ve bir daha asla buraya gelmeyecekmiş olursun...

Arkana bakmadan git ve elinde bir anahtarın olduğunu unutma!

Ne kadar aşk? Ucuz mu sattığın bedeninden?

2010-10-30T06:57:00.000-07:00

Kimi sevsem yalan kime güvensem aynı hikaye.
önümde ıslak kağıtlar yazmaz kalemim susmaz hıçkırıklar,
beni yazdıklarımdan başka kim anlar.
önce yazar sonra okurum daha çok nefret edebilmek için sevmekten..
Kimse üzemezdi hani beni?
Değişen neydi hislerim mi?
Yarı yolda bırakan kaderim mi?
Candın canıma ömrümden ömürdün her anıma.
kim anlar beni, bunu okuyanlarmı sanmam..
teslim etmeden bu canı anlamaz kimse anlatcaklarımı
çok susmam senden önce neysem oyum,
geçmişim bırakmadan yakamı dönmem.
Verilmiş sözlerim de var dayasalar silahı kafama dönmem
ben yemin etmişken sen yine gelip benim olsan
dönüpde yüzüne yeniden sebebim diyemem...
Ne kadar aşk? Ucuzmu sattığın bedeninden?

Orkun Gümüş

Hangi Taraf?

2010-10-27T07:35:00.000-07:00

Kuş besleyen insanlara her zaman hayran olmuşumdur!Ayrı bir özen ve beceriyle bakıp,beslerler.Bazen bunun sayısı 1 bazense 2,3,4,5 derken çoğalır.Nasıl bir duygudur bilmiyorum.Ama onlarla ilgili bir şeyler paylaştıklarında,gözlerinde ki o pırıltıyı gördükçe kıskanırım..

Emindirler!Emindirler ellerinin arasından asla kaymıyacaklarından,giderlerse de geri döneceklerinden.Aslında haklıdırlar.Kuşu ellerine alı,sever,okşar sonra alnının ortasına bir öpücük kondurur,göğe doğru salarlar.Bilmeyen insan korkar.Nasıl bıraktı der.Karşınızda ki insanın anlamadığınız,hiç tatmadığınız o tebessümüne anlam veremez,safça bulursunuz...

Sonra arkanızı dönersiniz.Siz diğerlerine odaklanıp,onları seyrederken;birden kanat sesi duyarsınız.Arkanızı dönersiniz ve gönderdiğiniz yoldan,geriye dönmüş,size doğru ap ayrı bir heyecanla,bütün kuvvetiyle kanatlarınız çırpıp geri döner.Karşınızda ki insan ellerini açar;tekrar öpüp,sevip yerine bırakır.Sonra aynı tebessümle size doğru gelip,gördün mü dercesine kafasını sağlar.O an aptal gibi kalırsınız...

Ben saf gibi kalan tarafta mıyım yoksa kuş'un tarafında mı?Zaman geçmesine rağmen,hala karar veremedim...Artık emin olup ta bekleyen tarafta değilim bunu biliyorum.Kuş'un tarafında da değilim!Çünkü ayrıldım yuvamda bekleyen biri yok,gittiğim yolun neler getirip sunabileceğini de bilmiyorum.Açıkçası ne o kuş gibi;gidip,geri dönebiliyorum ne de emin olup,yüzümde tebessümle gideni bekleye biliyorum...

Anladım!Ben bildiğini sandığı halbuki hiç bir şey bilmeyen,ne gidebileceği yol olan nede geri döneceğinden emin olup bekleyen değilim.Ben olsa olsa saf gibi ortada kalıp olanlara anlam veremeyen kişi tarafındayım...

Daha doğrusu onun gölgesi!

20 MART

2010-10-25T12:30:00.000-07:00

Gidişini hatırlıyorum.Yalvarışlarıma,akan gözyaşlarıma aldırmadan gidişini.Ayaklarına kapanıp beni bırakma,beni de al götür dedim günü hatırlıyorum.Suratıma bile bakmadan,bir köşeye itip gitmiştin.

Bize dair çok anı vardı,hatıralarda gizliydi sana olan hasretim,özlemim.Ama her şeyi içime gömdüm.Seni o buğulu camlar arkasında beklerken.Hafızamda kalan tek şeyse gittin güne dair anılar oldu..Haykırışlarım hala kulaklarımda çınlanıyor.Anılarım yok olmadı sen gittikten sonra!Anılarımla birlikte bir çok şeyide kaybettim.Yıllarımı,çocukluğumu,gençliğimi,benliğimi de kaybettim.Ve hatırlayamadım daha bir çok şeyi...

Biliyor musun?Seni soran çok oldu.Sadece gözlerinin içine bakabiliyordum soranların.Dudaklarımın arasından tek bir sözcük bile çıkmıyordu.Dolan göz yaşlarımı,başımı öne eğerek saklıyordum.Kimseye diyemedim gittiğini!Beni vicdansızca bırakışını kimseye anlatamadım.Onca anıyı hiçe sayışını söyleyemedim.Arkamı dönüp giderken tek bir sözcük dökülüyordu dudağımdan.O ''öldü''...

Senin ki bambaşka bir ölümdü.Geride bıraktığın ne özlem nede göz yaşı vardı.Nede yaslana bileceğim,saklanabileceğim buz gibi mermer taşı vardı.Sevincimi,üzüntümü,sırlarımı paylaşabileceğim bir mezar taşı bile bırakmadan ölmüştün...Öyle bir ölümdü ki seninki istanbul'u bile bana zindan etmişti.Ama dedim ya gidip saklanabileceğim mermer taşı bile bırakmadan gitmiştin.

Bana sadece gittiğin güne dair;acılar,burukluklar,öfkeler ve göz yaşı bırakıp gitmiştin.Senden bana kalan tek şey bunlardı...Ve biliyormusun ne kadar inkar etsem de seni özlüyorum.Söyleyemiyorum kimseye ama özlüyorum işte...Hatırlamak için can attığım o kokunu,sıcaklığını,öpüşünü,dokunuşunu özlüyorum.Bilmiyorum nasıl bir duygu ama özlüyorum...Herkesi sen sanıyorum ama kimse sen gibi olamıyor.

Kimse sen gibi acı ve özlemi,kini ve sevgiyi bir arada yaşatamıyor bana...